VIVIËNNE LODDER

OVER VIVIËNNE LODDER, SCHRIJFREIS & SCHRIJFSELS IN DE TIJD

VIVIËNNE LODDERHome | Boek | Over | Consult | Agenda | Contact |

Ik geloof dat ieder mens iets unieks in zich draagt dat geleefd wil worden

OVER MIJMIJN NAAM IS VIVIËNNE

In mijn leven en werk zie ik steeds weer dat ieder mens iets eigens in zich draagt. Iets dat tot bloei wil komen en geleefd wil worden. Het raakt me wanneer mensen ontdekken wie ze ten diepste zijn, wanneer ze hun kracht én hun kwetsbaarheid toelaten en van daaruit op hun eigen manier kunnen bijdragen aan het grotere geheel.Na mijn studies bestuurskunde en rechten werkte ik jarenlang als mediator, vertrouwenspersoon, leidinggevende en organisatieadviseur binnen diverse (semi)overheidsorganisaties. In mijn werk begeleid ik mensen, teams en organisaties bij leiderschaps- en ontwikkelvraagstukken. Daarnaast ben ik medeoprichter van het Nelles Instituut Nederland.Door de jaren heen ontdekte ik dat echte ontwikkeling niet begint bij het bedenken van oplossingen, maar bij de moed om stil te staan, te luisteren en ruimte te maken voor wat zich wil aandienen.Wanneer we stilstaan bij wat ons raakt en aandacht geven aan wat zich van binnen aandient, gaan talent, bezieling en levenskracht als vanzelf stromen.Mijn eigen levensweg is daarbij mijn belangrijkste bron en leermeester. Het schrijven van Liefde is als water, het kiest altijd voor de zee heeft die overtuiging verder verdiept. Wat begon als een persoonlijk zelfonderzoek groeide uit tot een verhaal dat gedeeld mocht worden. Alles wat ik heb meegemaakt, onderzocht en geleerd, neem ik mee in de ontmoetingen met anderen.
Ik geloof dat we in de ontmoeting met onszelf en met de ander steeds opnieuw ontdekken wie we ten diepste zijn.In alles wat ik doe, wil ik bijdragen aan een bedding waarin mensen zichzelf kunnen zijn. Een plek waar ruimte ontstaat voor ontmoeting, inzicht en beweging. Waar mensen worden uitgenodigd om steeds meer te leven vanuit wie zij ten diepste zijn.

Door de jaren heen ontdekte ik dat echte ontwikkeling niet begint bij het bedenken van oplossingen, maar bij de moed om stil te staan, te luisteren en ruimte te maken voor wat zich wil aandienen.Wanneer we stilstaan bij wat ons raakt en aandacht geven aan wat zich van binnen aandient, gaan talent, bezieling en levenskracht als vanzelf stromen.Mijn eigen levensweg is daarbij mijn belangrijkste bron en leermeester. Het schrijven van Liefde is als water, het kiest altijd voor de zee heeft die overtuiging verder verdiept. Wat begon als een persoonlijk zelfonderzoek groeide uit tot een verhaal dat gedeeld mocht worden. Alles wat ik heb meegemaakt, onderzocht en geleerd, neem ik mee in de ontmoetingen met anderen.
Ik geloof dat we in de ontmoeting met onszelf en met de ander steeds opnieuw ontdekken wie we ten diepste zijn.In alles wat ik doe, wil ik bijdragen aan een bedding waarin mensen zichzelf kunnen zijn. Een plek waar ruimte ontstaat voor ontmoeting, inzicht en beweging. Waar mensen worden uitgenodigd om steeds meer te leven vanuit wie zij ten diepste zijn.

Contact [email protected]
Consulten en begeleiding
Bekijk de mogelijkheden

schrijfreis

Ingevingen die langzaam vorm kregen in woorden

MIJN SCHRIJFREIS

Op enig moment wist ik: dit gaat niet meer. Ik kan mijn dochter niet redden. Haar leven ligt niet in mijn handen. Ik kan er wel voor haar zijn. Gewoon aanwezig zijn.Het ziekteproces van mijn dochter bracht me diep in contact met de kwetsbaarheid van het leven. Langzaam begon ik te begrijpen dat overgave geen keuze was. Het was de enige weg die overbleef. Dat ik het leven niet in de hand heb, maar me heb te openen voor de beweging ervan.Wat begon als een persoonlijk zelfonderzoek, werd langzaam iets wat gedeeld mocht worden. In mijn ervaringen herkende ik iets universeels. Het verhaal van vrouwen die lang hebben overleefd en nu voelen dat het tijd is om werkelijk te gaan leven. Vanuit een verlangen hun innerlijke vrijheid en waardigheid terug te vinden.
Mijn verhaal bestaat uit persoonlijke herinneringen en ervaringen. Flarden uit mijn leven. Ingevingen die langzaam vorm kregen in woorden. Van het kleine meisje dat danste en droomde, de puber die onzeker was en haar grenzen niet kende, de moeder die haar angsten droeg, tot de oudere vrouw in de overgang die terugkeert naar de wijsheid van haar lichaam.Het schrijven hielp me mezelf opnieuw onder ogen te zien. Met een ruimer en dieper bewustzijn. Het gaf ruimte om ervaringen werkelijk te integreren en deel van mij te laten zijn. Het verlangen naar liefde en verbinding. Moederschap. De nabijheid van de dood. Ervaringen van misbruik. Jaloezie en loyaliteit.Ik schrijf autobiografisch, omdat het enige dat ik echt weet, is wat ik zelf heb ervaren en doorleefd. Tijdens het schrijven voelde ik ook een dilemma. Ik wilde eerlijk blijven, zonder anderen tekort te doen. Mensen uit mijn omgeving hebben er niet voor gekozen onderdeel te worden van mijn boek. Daarom heb ik ervoor gekozen geen namen te noemen. Alleen die van mezelf.
Soms vond ik die autobiografische vorm lastig. Als ik voor een roman had gekozen, had ik personages dingen kunnen laten zeggen of doen die meer vrijheid gaven in het vertellen. Toch voelde dat voor mij niet waarachtig. Ik wilde dicht bij mijn herinneringen blijven zoals ik ze heb ervaren.In mijn boek deel ik persoonlijke ervaringen. Niet omdat ik weet hoe het moet. Het is niet de waarheid en geen handleiding. Maar ik hoop dat lezers er ook iets van zichzelf in herkennen. Ik geloof dat we samen groeien in bewustzijn als we eerlijk durven zijn over wat werkelijk in ons leeft.Misschien is dat uiteindelijk waarom ik schrijf. Niet om antwoorden te geven. Maar om ruimte te maken voor wat gevoeld wil worden. Zodat we onszelf, in elkaars verhalen, opnieuw kunnen ontmoeten.

schrijfsels in de tijd

Van essay naar verhaal

MIJN SCHRIJFSELS IN DE TIJD

Dat ik een boek zou schrijven,
was nooit het plan.

Juni 2024In juni 2024 werd een zaadje geplant. Tijdens een samenzijn van collega's van de Europese Nelles Instituten ontstond het idee om samen een bundel te maken. We werken allemaal met het levensintegratieproces (LIP) en ieder van ons zou een persoonlijke bijdrage schrijven.Ik voelde meteen enthousiasme: een kans om woorden te geven aan wat me innerlijk bezighield.
Ik schreef een essay met de titel Ontvankelijkheid als opgave, overgave als de weg. Het werd een persoonlijk verhaal over mijn ontmoeting met het levensintegratieproces en de betekenis daarvan voor mijn eigen groei. Schrijven voelde voor mij als een manier om zichtbaar te worden, kleur te bekennen en uitdrukking te geven aan wat in mij leefde. Het ging over de moed om mezelf te laten zien, met alles wat daarbij hoort. Ook de angst voor oordeel, miskenning of afwijzing.Een half jaar later lag er een versie waar ik op vastliep. Ik had waardevolle feedback ontvangen, maar wist niet hoe ik verder moest. Tot ik in het voorjaar van 2025 opnieuw inspiratie kreeg en het verlangen voelde om het af te maken.Toen het essay af was, vroeg ik opnieuw een aantal mensen om feedback. Een van hen was Meis Theiwissen. Haar reactie raakte me diep."Toen ik het las, wilde mijn hoofd én mijn hart meer. Alsof er een verhaal onder ligt dat je nog wegstopt. Alsof je zegt: niet te veel, niet te groot, niet te zichtbaar. Maar als je zelf in het verhaal stapt, kan het weleens een boek worden."
Die woorden lieten me niet los.Ik liet ze bezinken. Voelde weerstand, twijfel, maar ook nieuwsgierigheid. Langzaam groeide het besef dat ze misschien gelijk had. Dat er inderdaad een groter verhaal verteld wilde worden. Niet over een methode of theorie, maar over een leven.

Augustus 2025Op 15 augustus 2025 nam ik een besluit. Ik maakte een map aan op mijn computer en gaf die de naam:
'Ja, ik schrijf een boek.'
Het voelde als een kleine handeling. Maar voor mij was het een grote stap. Een innerlijk ja. De keuze om de uitdaging aan te gaan om niet langer om het verhaal heen te bewegen, maar erin te stappen.
Wat begon als een essay groeide uit tot een autobiografisch levensverhaal. Hetzelfde verhaal, vanuit een breder en dieper perspectief. Vanuit het meisje dat ik ooit was, de jonge vrouw, de moeder en de vrouw die ik vandaag ben.

Augustus 2026Weer een jaar later op 15 augustus 2026 ziet Liefde is als water, het kiest altijd voor de zee het levenslicht.Wat begon als een essay, groeide uit tot een reis van twee jaar, en tot een levensverhaal.

nieuwsbrief

Wil je op de hoogte geworden houden via mijn nieuwsbrief?